zondag 11 mei 2014

Moederdag!...en zorgen om Nieding!

Vanochtend besloten om toch maar thuis te blijven van de kerk, omdat de kinderen het erg fijn vinden dat ik bij hun bleef...
Ik werd enorm door hun verwend toen ik nog op bed was!
Jerusha besloot dat ik eerst de gekochte kadootjes uit mocht pakken die Sieberen uit naam van de kinderen gekocht had.
In de kleinste verpakking zat iets, dat ik nog nooit heb gezien, en verschrikkelijk handig is!
Een olie en azijn set. Heel grappig: 1 flesje net twee gedeelten, en je kunt instellen hoeveel procent mengsel je van olie en azijn uit de fles wil.
In het grote kado zat een hele super handige digitale weegschaal, met een afneembare rvs kom er op.
En toen mocht in eindelijk de kadootjes van Jerusha uitpakken, die ze met zorg gemaakt en voorbereid had. :-)
Maar eerst haar prachtige hartverwarmende briefje geopend:
En het kadootje uitgepakt die ze op school had gemaakt!
Een prachtig beschilderd drinkglas.
Wát leuk! 
Ik zei: 'Ha! Onze methode die wij samen gebruikte met kerst op school, om de kaars-potjes te beschilderen. Het drup-effect!
Hartstikke mooi lieverd! Ben ik trots op!'
 En het kadootje waar ze speciaal voor naar de winkel is geweest!
Een foutje op de foto....
Het papiertje hoort bij het kadootje van school. Daar had ze ook BMDFF op geschreven, en dat móést ik eerst lezen van haar. :-)
B-este M-oeder D-ochter F-riends F-orever !
Daar heb je toch verder geen woorden voor?! :-) :-)

Het kadootje dus wat ze voor mij gekocht had. Een blikje met: ' Voor de allersliefste MAMA!
Met allerlei lieve tekstjes erop.
En ze had er apart chocolaatjes bij gekocht, in de vorm van kadootjes.
De chocolaatjes had ze uit de verpakking gehaald en in het bakje gedaan.

Zó lief! Ze had er zoveel zorg aan besteed! Mijn dag kan niet meer stuk. :-)
Lekker met elkaar daarna naar beneden gegaan, en Wiener gedronken.
Ik had gister achteraf wat voor bij de koffie willen maken, maar daar ab-so-luut geen tijd meer voor gehad!

Mijn besluit was dus vanochtend om toch maar thuis te blijven van de kerk.
Ik had Lienie gesmst dat ik dit besluit had genomen... ze belde me even later terug met de mededeling dat haar pape vanochtend had gebeld, dat het niet goed met Nieding gaat...Zelf besloot ze wel naar de kerk te gaan, om wat tot rust te komen.
Nieding heeft deze week te horen gekregen dat hij een absurde verbreding van 7 centimeter aan zijn aorta. Ook weet hij sinds deze week dat hij kwaadaardige kanker heeft bij zijn mild. Hij heeft nierstenen en al heel lang suikerziekte. Hij zou deze week gebeld worden door het ziekenhuis voor nadere onderzoeken.
Lienie vertelde mij vanochtend dus dat Nieding vannacht niet goed is geworden en is met spoed opgenomen in het ziekenhuis in Zwolle.
Hij wordt daar geopereerd.
Ik zal het fijne er nog wel over horen, ze houdt contact met me.

Ik ben zo blij dat we gisteravond nog bij hem en Hendrikje zijn geweest, en dat ik gezellig foto's heb gemaakt!

Gisterochtend was het een heel leuk-spannend moment!
Deze envelop lag op de deurmat.
Ik keek er eerst vreemd naar...
'Wat moeten wíj nu voor pakketje ontvangen??
 Tot ik op de achterkant de afzender las. Bábara!
Wauw! Dat is haar boekje met haar foto-interpretatie van het boek dat Sieberen geschreven heeft:' Het leven van twee woonwagenbewoners'.
 Ik zag bestuderend de envelop, en besefte te degen, wat een geluk we hebben gehad, dat we de inhoud hebben ontvangen!
 Door het weer is de papieren envelop zó week geworden, dat op de vouwnaad, over bijna de gehele lengte aan de onderkant, een scheur is gekomen.
Ongeveer 2 centimeter zat nog dicht, en daardoor is de inhoud binnen gebleven!
 Enthousiast maakten wij de envelop open...
Een aantal van deze boekjes zaten erin, plus een 'mapje' met de foto's die in het boekje zijn verwerkt.
 'Once upon a time in the west.' Heeft ze het genoemd.
 Op de eerste bladzijde is een stukje achtergrond over Bárbara Wagner geschreven...
 Ik blader nieuwsgierig door het boekje boekje...en hier een aantal foto's ervan:
Nieding en Hendrikje samen, met hun gezicht richting hun woonwagen...
 Nieding, Hendrikje, op hun vak, achter hun wagen...
 Een hele mooie close-up van Nieding, plus het stapeltje originele foto's
 Een mooie foto, gemaakt op het stuk grond van het oude kampje.
Voor deze foto is in een paar minuten 'het voorwerp' 'gevonden', waar hij hiermee op de foto staat.
Hij was tot die tijd waar aan gerefereerd wordt, schietgevaarlijk...
Je moest geen ruzie met deze man hebben, of hem 'in de weg' zitten...
 Een prachtige foto van Nieding en Hendrikje samen. Een mooie indringende foto.
 En hier de foto van zijn vader... Té vroeg overleden, op een tragische wijze...
 Achter in het boekje een nabespreking over de achtergrond erover en het ontstaan ervan.
Sieberen wordt daar genoemd, als informatie en inspiratie bron...
The following topics are addresses: family life in a trailer. Travel, health, marriage, violence, 'murder' revenge, prison, burglaries, arms trafficking, healing, love, a new life ande more.'

En een speciaal dankwoord aan Sieberen en mij 'For their generosity throughout the production of the pictures contained in this book.
This project would not be possible without the willingness and sense of humor of Nieding en Hendrikje Wolters.

En toen moesten we op weg naar de stad.
Een kadootje kopen voor Monique haar verjaardag, waar we direct naar op doorreis zouden gaan.
Sieberen ging intussen met Tabita even bij de bank langs, om daar dingen te regelen met haar.
Jerusha en ik op pad voor het kadootje.
Toen wel weer bij de auto waren, waren Sieberen en Tabita nog samen weg, dus wij tweetjes in de auto wachten...
Buiten was het nat, druilerig en koud...
De ramen besloegen aan beide kanten, voor en achter, dus maar even een kiertje open gezet, en de achterruit verwarming.

 Wij zaten in elk geval droog...
Jerusha vermaakte zich op de achterbank, en ik nam nog even mijn boek ter handen...
Zo duurt wachten in elk geval niet zo lang. ;-)
Iedereen weer ingestapt, dus onze vierwieler kon ons weer brengen naar de volgende bestemming.
Maar eerst stuurde ik hem naar ons winkelcentrum, waar ik nog snel even het kado voor Monique kon inpakken.
Onderweg nam ik me voor om er mooi doorzichtig folie om te doen, en af te werken met mooie linten.
Pech!
Folie was op, en geen plakband in de buurt te bespeuren!
Jammer... dit zou het méést slordig ingepakte kadootje worden dat ik óóit heb weg gegeven...
Ik ter plekke bedenken hoe ik dit tóch op een zo feestelijk mogelijke manier aan Monique kon presenteren!
Jerusha en ik hebben er samen toch nog wat van weten te maken. :-)
Ik sloeg het papier erom heen, en vouwde de zijkanten naar binnen...nam in mijn haast een ietwat te lang stuk versier lint... Ik wilde het er namelijk twee keer, en dan kruislings over heen doen, en dan met een mooi strikje afwerken...
Het te lange stuk lint heb ik daarna maar steeds opnieuw en opnieuw gestrikt, zodat er een soort pomponnetje ontstond...
Ach ook niet slecht...
 Bij Sieberen in bewaring gesteld, onderweg naar Stuifzand...
 Bocht door...binnendoor... en overal is het even nat!
 Het regende nog al die tijd pijpenstelen!!! Nog nooit is het zulk nat weer geweest op de verjaardag van Monique.
Nederland, waterland.... Ja, van onder én van boven!
 Okee, het is goed voor de natuur...
  ...maar dit is wel wat overvloedig naar mijn mening... het net omgeploegde land is ook zowat verzopen...
Niet eens goed te zien door het beslagen raam...
 Bij Monique gekomen.
Met blijdschap overhandigde we het kadootje, met de exucusses dat het niet zo netjes was ingepakt.
Je houd in elk geval genoeg lint over voor als je zélf een kadootje in wil pakken! :-)
 En dit is wat Jerusha en ik samen hebben uitgezocht. Voornamelijk Jerusha. Ik vroeg in de winkel steeds wat ze het mooist vond.
Vond ze leuk, om met mijn samen te doen. :-)
En Monique was er heel blij mee. :-)
 We kregen een lekkere kop koffie met een heerlijk stuk aardbeien/pischtach taart erbij.
We mochten ook kiezen of we appeltaart of een tompouce wilden, maar ik vind een uitdaging, iets nieuws ook wel heel boeiend! :-)
 Het smaakte geweldig!
 Inmiddels waren Jozua en Sigrid ook gearriveerd.
Steef vertelde dat hij zó baalde van dit weer!
'Al 4 dagen binnen!!'
De vijver is nét leeg gepompt... moet je zien... ik kan weer opnieuw beginnen! Zóveel water is er gevallen!
Je kunt niet eens zand storten, want dat gaat drijven... lévensgevaarlijk voor de kinderen!'
 Tijdens een hapje en een drankje nam ik mijn breiwerkje nog even op schoot, terwijl ik babbelde met Sigrid.
 Jerusha genoot van haar tompouce.
 Het viel me op dat Kim dezelfde kleur shirt aan had, als het doosje van mijn bril!
Ik haalde het uit mijn tas om het te laten zien.
Ze schoot in de lach. ;-)
'Maar niet mijn gezicht op de foto hoor!!!'
Klik...klik...
'Zíén!! Bewijzen!!'...
'Goedzo!'
Goedgekeurd door Kim. Mooi zo. ;-)
 'Oooohhhh jaaahhhh... de eieren Steef!
Mooi.
Een doosje eromheen, en even veilig weggezet voordat we weer 'op huus an' gingen.
 Sieberen zou ze bewaken met zijn leven. ;-)
Afscheid van the family, tot kiekes...
Moi allemôle...
Hier 3 van de broers, Stefan, Jozua, Siebern, en ons nichtje Kim links op de foto naast haar papa.
 En het bleef nat...
 Stuifzand weer uit.
 Maar toch is het ábsoluut mooi op deze verharde bosweg! Wat trekt de natuur mooi dicht met al dat jonge groen!
 Bijna thuis...
Dit keer een aflag eerder de straat in.
Lisette had mij gister via facebook wat boodschappen aangeboden die zij over had.
Zó lief!
Ook heerlijke stukken vlees, direct uit de diepvries, waaronder ook lever. Hier wil ik toch eens een recept mee gaan experimenteren, namelijk zelf smeerleverworst maken. Een soort paté uitproberen. Wie weet!
 En thuis gekomen, eerst ff checken of Beauty nog broeds is.
Zeker!
Sigrid noemde al dat ze dus een soort 'draagmoedertje is dan'.
Ja, zo zou je het kunnen noemen. :-)
Op het nest zit ze tóch wel. Dit soort kipjes worden om de haverklap broeds, dus waarom niet...
 Het eitje waar ze al op zit, weggehaald. Dit is toch onbevrucht, dus heeft het geen zin.
 De bevruchte eitjes onder haar gelegd.
Ze liet het gewillig toe, en maakte zelfs een kirrend geluidje. Ze is tevreden.

Daar liggen ze...
 En de anderen... Steef heeft ook twee groten mee gegeven. De kuikentjes uit de kleinsten wil hij zelf graag terug, en de groten mogen wij voor Beauty houden. Dan heeft ze ook zelf nog kroost om op te voeden! Wij willen dan ook wel 2 grote kipjes erbij.
Toch altijd nog even afwachten wat er goed uitkomt.
Ze liggen er in elk geval...
 ...30 dagen na nu. En 'nu' betekend: sinds gisteren. Toen zijn ze gelegd.
Zet 'm op meid!
 En nog even de andere eitjes geraapt.
 ... deze zijn voor consumptie.
 Het songfestival was begonnen... we waren van plan om daar rustig voor te gaan zitten, maar aangezien we de boekjes binnen hadden gekregen van Nieding en Hendrikje, en we bericht hadden gekregen van Lienie dat het zo slecht met Nieding gaat, besloten we tóch maar naar ze toe te gaan.
De avond begon in te vallen... wij passeerden bijna het bord Hollandscheveld...
 De lampen branden al in de wagens... Nieding zien we aan de eettafel zitten.
Zíjn plekje zoals altijd. :-)
 Hun vak opgelopen; boekje mee...
 Schoenen uit...
 D'r is veel volk over de vloer!
 En de 'rolleman' binnen...
 We overhandigden het boekje aan Nieding.
 Súper blij is hij ermee! Vol interesse en nieuwsgierigheid bladerd hij erdoorheen.
 Toen Hendrikje en 'tante Lienie'.
Erg mooi en erg leuk vonden ze het!
 Hendrikje verteld verhalen bij de foto's aan haar zus.
 Het is gezellig in de wagen. Sieberen heeft inmiddels plaatsgenomen aan tafel bij Nieding...
 En ik maak nog wat impressie foto's van de gezellige sfeer in de wagen.
Sieberen heeft papieren in zijn handen geschoven gekregen waar medische gegevens ingevuld zijn door Pietje van Marinus.
Of hij het na wilde kijken... 'Nee hoor, heb je goed gedaan'. Hij bladerde even geïnteresseerd.
 We hadden inmiddels een kopje thee gekregen van Hendrikje..
 Ik was ook 'neergestreken'. Er volgde een wat serieus gesprek over de medische situatie van Nieding...
 Ondertussen maakte ik wat foto's van onze vriend...
 'En met hoed op.' Vroeg hij.
Prima!
 Hij wilde ook met Sieberen op de foto, maar dan moest hij ook een hoed op.
Nieding pakte er 1 van de kast.
 Sieberen zat met Nieding te grappen: zette moedwillig de hoed verkeerd op...
Ik zei tegen Sieberen: 'Nu lijk je net op Zwiebertje!'
'Nee! Niet zo op!' Zei Nieding... je bent Napoleon niet!
 Nieding gaf hem een ander hoed om op te zetten. 'Deze is mooier!'
 Een lol dat ze hadden, de twee mannen! :-)
 De hoed werd door Nieding goed op Sieberen zijn hoofd gezet, en ik moest de foto knippen.
 En toch hield Sieberen zijn streken! ;-)
 Zó moet 'ie Sieberen, én een beetje schieve op de kop!'

 Nieding wilde aan mij laten zien, hoe rondje te blazen...
Nou, dat was niet zo makkelijk om die op foto te krijgen!
Dan was mijn fototoestel te traag, dan weer was de achtergrond te wit...

 'Komt ie weer... moei em opletn'...'
 
 Ik zoek naar een donkere achtergrond...
 Nieding laat de rook voorzichtig verzameld in zijn mond...
 En jawel hoor! Met een licht adem-stootje maakt hij een rondje. Nieding blij.

1 Is gelukt! De rest ook wel, maar de witte rook stak op geen enkele foto af!
Hier dus wel. :-)

Hierna nog weer even samen in het boekje gedoken...
Ze hebben gevraagd om het naar het Nederlands te vertalen.
 Daarna nog even naar Tinus en Tineke.
Daar stond het Songfestival op. Nét op tijd voor Nederland, kwamen we binnen.
We hebben ademloos zitten luisteren.
Het ging hartstikke goed!
 Tijd om weer naar huis te gaan.
Een foto van de sfeervolle wagen...
 Hollandscheveld weer verlaten.
Daarna nog voor het laatste stukje songfestival gezien met de uitslag:
Nederland is 2de geworden. Top!

Halverwege de ochtend werd ik weer door Lienie gebeld. Tijdens de dienst had ze telefoon van haar pape gehad, maar niet gezien.
Naar haar ouders gegaan, ook vanwege de Moederdag. Ze belde me op.
Ze kunnen Nieding nog niet opereren. Levensgevaarlijk!
Tinus heeft het telefoongesprek even overgenomen, en vertelde dit:
Hij heeft een kwaadaardige tumor van 10 centimeter met vertakkingen bij zijn milt. De milt is aan het afsterven. De aorta is nog niet het grootste probleem vinden de artsen, maar als ze Nieding open halen en er zuurstof bijkomt, dan kan de milt in stukjes brokkelen en zicht verspreiden door het hele lichaam. Naar het hart, naar zijn hoofd, noem maar op...
De artsen willen 48 uur overleg wat ze er mee aan moeten, waarvan er al een aantal verstreken zijn...
Wat kan het in EENS verkeerd gaan met een mens...!
We hopen en bidden dat het allemaal goed zal gaan...

Ondertussen is het Moederdag.
Elk moment verwacht ik Rachel en Vincent. Fijn! Qualitie-time met alle kids; het hele gezin!
Mijn andere blog is:

Geen opmerkingen:

Een reactie posten