zondag 13 april 2014

Rachel met Cascaderun en Jerusha d'r haar geknipt.

Eerste missie vanochtend: naar de kerk.
Was weer een mooie dienst. De kinderen hadden alvast een paasontbijt, en Henk Schouten verzorgde beneden het Woord. We zitten nu in de lijdenstijd.
Hij deed vanochtend een interessante uitspraak:
'Zodra de mens geboren wordt, begint hij al te sterven.' Ik schreef het even op. Een stelling die waar is. Daar kan geen mens onderuit. De een heeft kort, en de ander heeft langer.
Tussen die tijd mag je genieten van het leven.
En om helemaal in de Paas-stemming te blijven. Lichamelijk en Geestelijk leeft de mens in zonden. Maar door Pasen kan de mens behouden worden. Zelfs de dood moest wijken!
Velen vieren Pasen met eitjes eten, en dat mág! Maar voor mij betekend Pasen dat God nieuw leven geeft door de opstanding uit de dood door Jezus.

Ondertussen viert de natuur ook nieuw leven!
Op de terugweg naar huis, maakte ik deze foto.
De bomen botten uit...
Begin middag zijn we met z'n drieën op de fietst gestapt, om Rachel aan te gaan moedigen tijdens de Cascaderun
Achterom gefietst, en daar staat deze boom: prachtig in de bloesem!!
Rotonde door.
Daar gaat een ambulance-motor, richting de Cascaderun.
Hij is waarschijnlijk om gereden, over de snelweg, want op veel plaatsen is het nu afgesloten voor verkeer.
 Er staat een behóórlijke wind! Mijn fiets in de eerste versnelling.
 En daar fietsen we gezellig naast elkaar. :-)
 Aan het eind van de weg, zien we de drukte al van het publiek dat naar de renners kijkt.
 Op verschillende plaatsen staan bandjes te spelen, en zo ook hier.
 Fietsen geparkeerd, en een plaatsje zoeken langs de kant.
Hier een mooie plek. Niemand die het zicht belemmerd.
Ook een handig plek, want hier wordt water uitgedeeld. Hierdoor wordt de 'massa' van renners iets minder massief, en kun je beter zien wie er mee rent!
Een hele rij met mensen staan met armen uitgestrekt met een bekertje water, en de renners pakken in hun gang een beker aan.
Drinken het op, gooien het over hun hoofd, spoelen hun gezicht ermee. Sommigen zie je het water op een spons gooien, en knijpen het uit over hun gezicht, of leggen de spons in hun nek, tussen het shirt.
Vervolgens gooien ze de bekertjes van hun af, dus daar ligt het hier bezaaid mee.
Steeds bij een windvlaag, rollen en schuiven de bekertjes over het wegdek, en dat geeft een heel grappig geluid: alsof er geapplaudisseerd wordt.
Ik had de rest van mijn druiven meegenomen, om lekker van te eten tussendoor.
Jerusha is er ook gek op! Dus lekker samen gedeeld.
En we zagen van alles langs komen...
Dat maakt het ook extra leuk voor het toekijkende publiek... zo af en toe een grapje er tussendoor ;-)
Een zebra...

 Schotse rokjes...

 Pippi Langkous...

 In het geheel inclusief hoofd zwart geklede mannen...
En daar kwam Rachel!
We zijn trooooooottttsssss op haar!!!! Ze loopt met een jongetje vanuit haar werk bij het SWW.
 Ze zien er nog opmerkelijk fris uit! Knap hoor!
 Ondertussen geniet ze ook van een verfrissend bekertje water.
 We moedigen hun nog aan voor het laatste stuk :-) Ze is blij!
 En daar gaan ze dan... de laatste kilometer ongeveer, naar de finish.
 En daar komt nog een opmerkelijk span voorbij: Een rups :-) Pittig om zo te lopen hoor...
We hebben Rachel gezien, dus nu willen we haar opwachten bij de finish.
Nou, en dát ging niet zo makkelijk!
Wát een frustratie!! We konden nérgens door! Maar we hadden háást!!
Terug gefietst naar een plek waar we door konden...
We waren ondertussen veel tijd verloren...
Hebben we de finish gevonden... kunnen we er wéér niet door! De weg is daar geblokkeerd!
Rachel dus mis gelopen bij de finish... jámmer!
Wij naar haar huisje... nergens...
Op weg naar 'Het Postkantoor' omdat de renners daar gratis drinken krijgen...
Wow! Wat komt daar een menigte aan! Klaarblijkelijk is de Cascaderun afgelopen... 
 Bij 'Het Postkantoor' is het mégadruk! Waar moet je háár nou vinden hier!
Binnen kun je ook over de hoofden lopen... en is een filmdoek met live-beelden van de renners die de 10 mijl lopen, en dus nog bezig zijn.
Ook hier geen Rachel...
Ondertussen worden allerlei spullen al opgeruimd... zo haalt ook de remonstrantse kerk zijn spandoek van de gevel.
Rachel geprobeerd te bellen, maar geen contact.
We besluiten maar terug naar huis te fietsen...
Langs het fietspad staat bij een restaurant een bord buiten: 'Cascade-menu'.
 Wij zijn weer op weg naar huis...
Jerusha drukt op het knopje voor de fiets-verkeerslichten.
Grappig.
Vroeger toen de kinderen nog voor en daarna achterop mijn fiets zaten, liet ik ze ook altijd op het knopje drukken. Dat wilden ze altijd graag.
Deze taak is dus nog steeds voorbehouden aan mijn kinderen ;-)
 Bijna thuis... het winkelcentrum...
 Een groot aantal panden hebben een aardige metamorfose gehad... zijn veranderd in een hoop puin...
In het park houdt een gezin van uitheemse eenden zich op...
Voor het eerst zie ik meer dan 1 van deze eenden. Het gezin heeft zich uitgebreid.
Het lukt Jerusha, om er 1 te aaien! Helaas niet zo goed op de foto, want ze staat er een beetje voor...
 Jerusha wijst mij nog op het 'vlot' in de vierkante vijver...
Ik zoem in. Ze verteld dat dit drijf eilanden zijn voor de eenden, om op te broeden.
Inderdaad ik heb hier iets hierover in het wijkkrantje gelezen.
Al een poos geleden heb ik Jerusha beloofd om haar haar te knippen.
Ik zou het gisteren gedaan hebben, maar kwam daar niet meer aan toe.
Nu maar gedaan dus.
Eerst het haar omhoog met klemmen...
En het onderste laagje recht gekamd.
Tjonge! Dat was echt aan knippen toe! Haar nekhaar is nog toe om recht geknipt te worden!
Ik kan er niets aan doen, maar in het middelste stuk zit een heel stuk dat afgebroken of 'dood' is.
Waarschijnlijk door het regelmatig dragen van een staart.
Dus er moet een heel stuk af om het weer recht te krijgen!
 Dat is er alvast af!
 Steeds een laagje uit het vastgezette haar nemen...
 Over het geknipte deel kammen...
 En recht knippen, als het kortere haar eronder.
 Uiteindelijk alle laagjes gehad, dus het hele haar weer recht.
Ik heb het haar hierna ietsje pietsje in laagjes geknipt aan de onderkant, zodat het wat speels valt.
Toen het klaar was, liet ik Jerusha d'r hoofd naar voren buigen, en ineens naar achter te 'gooien', waardoor het haar een natuurlijke valling kreeg.
Ze was eigenlijk niet heel blij dat er zó'n stuk van af is gegaan, maar ik legde met de foto's uit, dat er een heel kort stuk in haar nek hing...
Er is ook best heel veel vanaf gegaan...
Maar het is nu wel weer helemaal fris!
Rachel belde mij eind middag nog even omdat ze gezien had dat ik haar gebeld had.
Ze was samen met Lola de kinderen weer aan het terug brengen naar het wijkgebouw waar zij samen het cultureel werk doen.
Tuurlijk... logisch! Daarom konden we haar nergens meer vinden na de run.
Morgenochtend gaan we gezellig naar haar toe, om de verhalen te horen.
Deze week verder alleen even een afspraak bij de huisarts, en probeer deze ook nog even buiten het huishouden, wat andere dingen aan te pakken in huis.
Jerusha is al lekker op bed. Tabita is op de terugweg van de Cascaderun- after-pary, en Sieberen maakt nu een lekkere kop Wiener, om gezellig met z'n tweetjes van te genieten.
Mijn andere blog is:

Geen opmerkingen:

Een reactie posten